Elke maand wil ik graag iemand in de spotlight zetten die iets doet met ondernemen / reizen / duurzaamheid of een combinatie ervan. En deze keer is het wel een heel bijzonder interview geworden. Online kwam ik Marieke tegen, die vroeger ‘gewoon’ werkte in Nederland in de banken en managementsector, maar in 2016 vertrok naar het onbekende Dominica. Daar werkt ze als vrijwilligster voor een organisatie dat zich inzet voor mensen die hulp nodig hebben.

Het leven van Marieke als vrijwilligster op Dominica 

Mensen helpen heeft altijd al in het bloed van Marieke gezeten. Vanuit Nederland mensen (financieel) ondersteunen deed ze dan ook al lang. Het was ook niet de vraag of Marieke op een directe manier mensen ging helpen, maar waar en wanneer ze dat zou gaan doen. Haar wens is een aantal jaar geleden in vervulling gegaan en inmiddels voelt ze zich helemaal thuis op Dominica, een eiland in de de Caribische Zee.

Hoi! Kun je een intro gegeven over jezelf?

Ik ben Marieke van Asten, 55 jaar geleden geboren in Heeze. Na mijn middelbare school en Schoevers opleiding direct gaan werken. Met uitzondering van een kleine zijstap bijna 30 jaar gewerkt in de bankensector. De laatste 10 jaar als managementassistente en personal assistant (PA). Als kind was ik al begaan met het lot van met name mensen in ontwikkelingslanden. Mijn wens was dan ook om ooit vrijwilligerswerk in het buitenland te gaan doen. Ongeveer 6 jaar geleden is die wens in vervulling gegaan toen ik vrijwilligerswerk ben gaan doen in Costa Rica. Tijdens die reis werd me ook duidelijk dat ik niet in Nederland wilde blijven. Ik weet zelfs nog precies de plek waar ik me dat realiseerde. Die plek symboliseert voor mij gelukkig zijn, ik heb daar ook over geschreven in mijn eerste Blog. Het was op de piepkleine veranda waar ik elke avond in een schommelstoel de wereld aan me voorbij zag trekken.

Ik wil me graag inzetten in een land waar ik een, voor mijn gevoel, meer wezenlijke bijdrage kan leveren. Dat is uiteindelijk nog een proces van jaren geweest, want zoiets besluit je niet zomaar. En tenslotte heeft dat geleid tot mijn vertrek naar Dominica eind november 2016.

Hoe ben je terecht gekomen op Commonwealth of Dominica?

Door vrienden die ik hier ken. Ik ben hier diverse malen geweest en ben verliefd geworden op het eilandje, de vriendelijke mensen, het klimaat. En niet te vergeten de prachtige natuur hier. Dominica heet tenslotte niet voor niets The Nature Island. Ik voel me hier thuis.

Je bent vrijwilliger voor Lifeline Dominica, kun je meer vertellen over deze organisatie?

Lifeline Dominica is een ngo (non gouvernementele organisatie) die zich vooral hands-on bezighoudt met zorg en ondersteuning van de zwakkeren in de samenleving. Zoals: kinderen, gehandicapten, daklozen, mensen die te maken hebben met kanker en HIV/AIDS. Wat me vooral aanspreekt is de praktische manier van werken. Er worden bijvoorbeeld cursussen gegeven aan meisjes en vrouwen die het slachtoffer zijn van huiselijk en/of seksueel geweld. Lokaal zijn mensen hiervoor getraind om deze cursussen te geven. Door middel van creatief bezig zijn wordt hen geleerd om hier mee om te gaan. Het programma heet Peaced Together. Voor dit project heb ik via mijn eigen netwerk kralen ingezameld. Die zijn hier bijna niet te koop. De reacties zijn overweldigend.

Er wordt een aantal gezinnen ondersteund met bijvoorbeeld geld voor eten, vervoer voor een gehandicapt kind etc. We gaan proberen te starten met een school voedselprogramma, omdat veel ouders de verplichte $1 helaas niet kunnen betalen. Er is een speciale bus die mensen naar dokters afspraken brengt, of bijvoorbeeld zieke en/of gehandicapte kinderen naar school brengt. Dit alles wordt o.a. betaald door donaties, en de opbrengst van een aantal huizen die worden verhuurd aan toeristen die het eiland bezoeken. Zeker geen vetpot en er is altijd behoefte aan meer funding. Met behulp van Lifeline ga ik proberen om een schoolgebouw voor een high school op Haïti te laten bouwen. Een enorme uitdaging, maar onwijs inspirerend om me daarvoor in te zetten.

Lees ook: Jasmijn woont in Uruguay & steunt daar de lokale bevolking met haar onderneming

Hoe komt het dat je zo begaan bent met anderen?

Tja dat is een goede vraag. Ik ben dat al zo lang ik me kan herinneren. Ik heb een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel. Het voelt voor mij als normaal, als een soort oergevoel.

Bovendien voel ik me bevoorrecht dat ik in het rijke Europa ben geboren. En daardoor zie ik het als mijn plicht om iets terug te doen voor alle rijkdom en mogelijkheden die ik daar heb gehad. Op dit continent voel ik me heel erg thuis, ik had al heimwee nog voordat ik hier woonde. Dat gevoel is aangewakkerd op het moment dat ik in Costa Rica was. Het leven is hier niet makkelijker maar wel eenvoudiger, ook dat spreekt me enorm aan. Ik merk hoe prettig ik het vind dat ik met weinig materiele zaken toe kan.

Vanuit Nederland heb ik jarenlang een aantal kinderen gesponsord via Wereldouders. Zij zijn o.a. ook actief in Haïti, ik heb daarom contact met hen gezocht om te kijken of zij wellicht lokale contacten hebben voor het high school project in Haïti.

Hoe is het om te wonen op Dominica?

Ik huur een kleine studio, het is vrij basic, maar voor nu prima. Alles is op loopafstand, de supermarkt, het centrum van de hoofdstad, het ziekenhuis en ook Lifeline. Ik red me prima, al ben ik me wel bewust van het feit dat ik eruitzie als een toerist en dus ook regelmatig zo wordt aangesproken. Helaas zijn drank en drugs ook hier een probleem, dus ik geef nooit geld aan iemand. Soms bied ik aan om brood of iets dergelijk te kopen, dat hoeft dan meestal niet.En op dit moment voel ik me nog niet comfortabel om in het donker alleen op straat te zijn. Niet dat er veel gebeurt hier, het is meer mijn eigen gevoel. Dat zal vanzelf wel veranderen als ik hier langer woon. Omdat openbaar vervoer hier wel is, maar niet op de manier zoals er dat in Nederland kennen, ben ik blij dat ik alles te voet kan doen. Ik schrijf ook een Blog over wat ik hier zoal beleef.

Hoe ziet een normale dag er voor jou uit?

Ik sta om 6 uur op, dat deed ik in Nederland ook al, dat zit in mijn systeem vrees ik. Na het douchen ga ik op mijn gemak ontbijten en email beantwoorden. Door het tijdverschil met Nederland, momenteel 6 uur vroeger, is er altijd van alles te lezen in de ochtend. Als het nodig is kook ik een lunch voor mezelf. Meestal kan ik echter wel lunchen bij Lifeline, een heerlijke lunch met lokale producten zoals dasheen, gebakken banaan, rijst met vis of kip. Regelmatig krijg ik dan dingen te proeven die ik nog niet ken. Ook dat is leuk.

Een dag is nooit hetzelfde. Ik doe alles was nodig is op dat moment. Ik ben begonnen met het uitzoeken van rekeningen van de diverse projecten en boekjaren. Maar ik help ook mee om het, aan toeristen verhuurde deel van het huis, schoon te maken als dat nodig is. Recentelijk heb ik van restjes stof wat kussen hoesjes gemaakt.

Regelmatig houd ik me natuurlijk bezig met het Haïti project. Of sorteer ik donaties voor het Peaced Together project. De werkdag eindigt ergens tussen 4 en 5 uur. Dan ga ik naar huis en eet ik nog iets lichts. Kijk of er nog mail moet worden beantwoord en meestal tussen 9 en 10 uur is het einde dag.

Ik heb een tijd lang in de ochtend op een schooltje gewerkt. Dat bleek uiteindelijk toch niet combineren. Ik vond het heel erg jammer dat ik al die kleintjes niet meer zou zien, maar Lifeline sluit beter aan bij wat ik hier graag wil doen.

Lees ook: De wereld over reizen om te windsurfen: een interview met Esther de Geus

Wat is je meest bijzondere ervaring met het werken op Commonwealth of Dominica?

Ik denk de keer dat ik met Tina, de director van Lifeline, op bezoek ging op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Ik mocht toen een pasgeboren meisje in mijn armen houden. Ik heb zelf geen kinderen en ik vond heel erg bijzonder dat de moeder het geen probleem vond, dat iemand die ze totaal niet kende, haar dochtertje vasthield. Dat onderschrijft direct ook wat ik hier merk, mensen zijn in het algemeen heel erg vriendelijk. Hier word je op straat nog begroet, dat is in Nederland zo anders. Ik vind het een verademing.

Ook ga je via fundraising helpen met het bouwen van een high school in Haïti, hoe zijn de omstandigheden hier?

Die zijn nog aanmerkelijk slechter dan op Dominica. Tina heeft een lokaal contact, ik heb regelmatig contact met hem. De plek waar de school gebouwd moet gaan worden heeft nu nog geen high school. De kinderen moeten dus ver lopen en 2 gevaarlijke rivieren oversteken om naar school te gaan. Het zou voor hen daarom een uitkomst als zij dichterbij naar school kunnen. Bovendien is het de bedoeling om de school in de avond o.a. te gebruiken voor volwassenenonderwijs. En bijvoorbeeld als internetcafé of callcenter om te bellen met familie overzee. Zodat nog meer mensen ervan kunnen profiteren. Haïti is een moeilijk land, door de ligging zijn ze vaak het slachtoffer van natuurgeweld. Maar ook de politieke situatie is niet ideaal. Het is oprecht een uitdaging, die ik wel graag aan ga. Hoe fantastisch zou het zijn als het lukt om voldoende geld bij elkaar te krijgen om de school te bouwen, leerkrachten etc. te vinden en een aantal jaren draaiende te houden. Zodat de lokale gemeenschap kan zien hoe en wat te doen om dit daarna over te nemen. Want dat is wel bedoeling. Dat ze op termijn het zelf gaan beheren.

Kun je al iets meer vertellen of je eigen bedrijf?

Ik wil werken als virtual assistant, dus op afstand ondernemers helpen. Ik ga me richten op kleine ondernemers, die eigenlijk geen budget hebben om iemand fulltime in te huren, maar wel ondersteuning nodig hebben.

Vanuit het verleden weet ik dat ik goed ben in organiseren, maar ook graag orde schep in chaos. Dit kunnen kleine projecten zijn, maar ook een meer langdurige samenwerking. Ik schrijf graag teksten, vertaal Nederlands – Engels en vice versa. Het kan ook agenda beheer zijn, of research doen voor reizen. Ik stel me voor dat we in een gesprek er vanzelf achter komen waar behoefte aan is. Dit alles wel parttime, ik wil nl. graag mijn vrijwilligerswerk bij Lifeline blijven doen. Inmiddels heb ik al een logo, de website is in ontwikkeling. Ik loop wat achter omdat ik 3 weken in Nederland ben geweest vanwege het overlijden van mijn vader. Dan ligt je focus even heel ergens anders.

Kunnen mensen vanuit Nederland iets doen?

Dat kan natuurlijk. Ik heb via facebook wat geld ingezameld voor het schooltje. Dat resulteerde in een prachtig pakket met o.a. boeken, lesmateriaal, handpoppen en ander speelgoed. En ik heb ook kralen ingezameld voor het Peaced Together project. Geld is helaas vaak het belangrijkste. Bijvoorbeeld voor het school voedselprogramma. Om een idee te geven van elke € kunnen 3 kinderen 1 dag lunch krijgen.

Waar kunnen we meer vinden over Lifeline Dominica?

Uiteraard hebben zij een website: www.lifelinedominica.org.

Als mensen willen bijdrage kunnen zij altijd met mij contact opnemen. Dit is mijn emailadres: MariekevanAsten@mail.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *